| Φαγητα | Σάλτσες & Κρέμες | Σαλάτες | Γλυκά | Μπαχαρικά | Tips | O έρωτας... | | Κάβα,μπάρ |
|
|
|||||||||
|
||||||||||
|
Τίνα Σταύρου 11 / 2 / 2004
Πλατεία Κλαυθμώνος. Περπατάει με τα χέρια στις τσέπες. Η ψηλή της αλογοουρά, ανεμίζει δεμένη σφιχτά στην κορφή του κεφαλιού. Τα χέρια στις τσέπες του λευκού μπουφάν. Λευκό πουλόβερ, τζηνάκι μακρύ. Σέρνεται και μαζεύει τη λάσπη των υγρών δρόμων της Αθήνας. Τουλάχιστον τα μποτάκια της, τα γουρλίδικα camperάκια της με τα φερμουάρ, άλλο στο ένα παπούτσι άλλο στο άλλο, είναι αδιάβροχα. Βλέπει τις βιτρίνες μέσα από τα μυωπικά της γυαλιά. Πόσο ντεμοντέ είναι τα γυαλιά αλήθεια? Είχε καιρό να το σκεφτεί. Περίπου 5 χρόνια. Τώρα όλοι φοράνε φακούς. Ο φίλος της ο Γιάννης έφτιαξε τη μυωπία του με λέηζερ. Αν δεν κάνεις κάτι με τη μυωπία σου, φιλενάδα, σε βλέπω για βλεφαροπλαστική οσονούπω. Διαλέγεις και παίρνεις. Μια φορά την επέμβαση δεν την γλιτώνεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να την ενδιαφέρουν οι συζητήσεις γύρω από τις αισθητικές επεμβάσεις. Βλέπεις η ομορφιά δεν κρατάει για πάντα. Ενα, όχι μεγάλο αλλά σημαντικό, μέρος του προϋπολογισμού της, γίνεται καλλυντικά. Μήπως κι όλα αυτά τα μαντζούνια ξορκίσουν το γήρας. Τη «φυσική φθορά» που λένε οι διαφημίσεις. Τι να σου κάνει η φυσική φθορά, όταν η εντός σου, την ξεπερνάει. Είναι γύρω στα 38, αλλά νοιώθει 50. Φοβάται λίγο. Άλλες μέρες φοβάται πολύ. Τι να την περιμένει άραγε? Προσπαθεί να το βρει ξοδεύοντας χρήματα αλλού. Στο γραφείο του ψυχοθεραπευτή. Την εξαντλούν οι συνεδρίες. Είναι σκληρή κι απαιτητική από τον εαυτό της. Ξέρει ότι το κουμπί είναι στο χέρι της αρκεί μόνο να το γυρίσει. Δυστυχώς δεν μπορεί. Λογικά, το καταλαβαίνει πολύ καλά. Συναισθηματικά δεν μπορεί να το καταλάβει. Αυτόν τον καιρό, είναι μόνη. Τράβηξε μια μονοκοντυλιά και διέγραψε μια ατελέσφορη δωδεκαετή σχέση. Δεν «κατάφερε» να παντρευτεί ως σήμερα. Δεν έχει κάνει παιδιά. Εχει μόνο φάει τρικλοποδιές. Κι έχει κάτσει να βλέπει τον εαυτό της να πέφτει. Ξέρει ότι όλη η ευθύνη είναι δική της. Είναι μόνη γιατί έτσι κανόνισε τα πράγματα η ίδια. Θα μπορούσε να έχει παντρευτεί, να έχει κάνει παιδιά κι αντί να περπατά με θολωμένα γυαλιά και μονίμως παγωμένα χέρια, να κάθεται στην ζεστή κουζίνα της να διαβάζει τα παιδιά της και να βγάζει από τον φούρνο κουλουράκια κανέλας. Τα σενάρια είναι πολλά. Ας μην σταθούμε στα κουλουράκια. Θα μπορούσε να φτιάχνει τριαντάφυλλα από παραφίνη όπως έκανε η μαμά της όταν τη διάβαζε. Παλιά δεν περπατούσε ποτέ μόνη. Δεν έκανε τίποτε μόνη. Ούτε σινεμά είχε πάει ποτέ μόνη. Την κατέθλιβε. Σκέψου να πας στο ταμείο του σινεμά και να αγοράσεις ένα εισιτήριο. Ούτε να το σκεφτεί δεν μπορούσε. Κι έχασε όλες τις ταινίες. Κι άρχισε πριν λίγο καιρό, να στήνεται στην ουρά και να αγοράζει ένα , 1, one, εισιτήριο. Το μάτι της κυττούσε πάντα λίγο διαγώνια για να μην βλέπει τον άνθρωπο που της το πούλαγε. Μετρούσε τα χρήματα. Μετρούσε τα ρέστα. Μετά δεν μετρούσε τίποτε. Συνήθισε. Ολα συνηθίζονται. Τώρα που ξεκίνησε τη δουλειά με τον εαυτό της, έχει ελπίδα. Ελπίδα ότι η υπόλοιπη ζωή της (με βάση τις αισιοδοξότερες των προβλέψεων, η υπόλοιπη μισή) θα πάει καλύτερα. Που ξέρεις μπορεί να πάει κι εκατό. Οπότε να της μένει περισσότερη από τη μισή. Να μην δουλεύει άδικα. Ξέρει μέσα της, ότι και μια μέρα να ζήσει χωρίς να κουβαλάει κουτιά, θ’ αξίζει τον κόπο η προσπάθεια. Κουτιά, λέει όλα αυτά που υπάρχουν στο μυαλό της. Ολα αυτά τα «θέσφατα» που πετάει κατά καιρούς και κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους. Ολες αυτές τις ανάγκες για εξηγήσεις. Για δηλώσεις. Στήνει γύρω της δηλώσεις για προστασία. Λέει, είμαι έτσι είμαι αλλιώς, προσπαθώντας να εξηγήσει πλήρως στους άλλους μέσα στον μικρότερο χρόνο, τι νοιώθει, πως είναι. Θέλει να τα έχει τακτοποιήσει όλα από την αρχή, γιατί φοβάται ότι αν κάποιος ανακαλύψει αργότερα κάτι που δεν του αρέσει, δεν θα φύγει απλώς, αλλά θα της ζητήσει και τα ρέστα. Γιατί δεν μου τόπες από την αρχή, ότι δεν σ’ αρέσει το σηκώτι, για παράδειγμα. Δεν θα σε είχα αγαπήσει, δεν θα είχα χάσει το χρόνο μου μαζί σου…. Χρόνος. Ο μοναδικός αντίπαλος του ανθρώπου μες στην παντοδυναμία του. Οχι. Υπάρχει κι άλλος : η ομορφιά. Η ομορφιά είναι κατάρα. Προσελκύει τους πάντες. Χωρίς να έχει καμμιά άλλη χρησιμότητα. Τώρα που το σκέφτεται καταλαβαίνει γιατί στα εικονογραφημένα παραμύθια και στα κόμιξ οι κακιές είναι πάντα ομορφότερες και σαγηνευτικότερες από τις καλές. Πάρε παράδειγμα τώρα τη Νταίζη και την Μάτζικα ντε Σπελ. Η μια φοράει ένα βρακί με φρουφρου και μια ηλίθια μπλούζα, έχει ένα φιόγκο σαν το Τέξας στην κορφή του κεφαλιού της, και κρατάει μια τσάντα φρίκη, σαν της θείας μου της Ματίνας. Η άλλη φοράει κομψότατο “little black dress”, μαργαριτάρια αλλά Jackie O., και τα μαλλιά της μοιραίο καρέ. Τα φρύδια της τοξοτά και οι βλεφαρίδες της οχτώ μέτρα. Ακόμα και το τσαντάκι της είναι πιο μοδάτο. Κι όμως κανείς δεν αγαπάει τη Μάτζικα όλοι αγαπούν τη Νταίζη. Κι ας είναι κατίνα, κι ας κάνει τα γλυκά μάτια και στον Ντόναλντ και στον Γκαστόνε, κι ας είναι απαιτητική και γκρινιάρα. Είναι απίστευτο το πόσο χαμηλά πρέπει να πέσεις για να σ’ αγαπήσει κάποιος. Ετσι κι αυτή, όταν βγαίνει έξω, ντύνεται Μάτζικα για να μην την αγαπούν. Στην πραγματικότητα, το μόνο που θα ‘θελε, είναι να κρατήσει κάποιος την καρδούλα της με τα δυο του χέρια. Εξω από ομορφιές, έξω από φιλοσοφίες, έξω από I.Q. έξω από περιουσίες. Μόνο την καρδούλα της. Το κακό είναι ότι όλα αυτά την κρύβουν. Ισως και να την προστατεύουν δηλαδή. Δεν το ξέρεις και σίγουρα ότι κακώς την κρύβουν. Θα φανεί στο τέλος. Την μέρα που τ’ ανίψια της θα την πάνε στον χλοερό τόπο που επένδυσε πρόσφατα. Ευτυχώς έχει ανίψια. Να και κάτι κοινό με τη Νταίζη. Είχε τρομάξει στη σκέψη να σηκώσουν τα κόκκαλά της από την αγκαλιά της γης. Βρήκε ένα μικρό κοιμητήρι με θέα, κι αγόρασε ένα οικόπεδο. Μπορεί η υπόλοιπη ζωή της, να είναι πολύ λιγότερη από τη μισή. Δεν είναι κακό να είναι κανείς προετοιμασμένος. Το μικρό κοιμητήρι, βλέπει στη θάλασσα. Και το «οικόπεδο» είναι στην άκρη, δίπλα στη μάντρα. Πολύ ήσυχο. Ευάερο, ευήλιο, τρέλλα. «Να αυτή τη φούστα θα πάρω. Τη γαλάζια. Άσε που έτσι που έγινα σαν ιπποπόταμος, δεν θα μου πάει καθόλου. Τέλος πάντων. You can’t blame a woman for trying. Και πάντως θα πηγαίνει πολύ με τα καινούργια ανοιξιάτικα ψηλοτάκουνα. Το γούστο στα παπούτσια είναι μεγάλο πράγμα στον άνθρωπο. Μπορώ να σου πω ότι σου σώζει και 10 κιλά.» Μιλάει στον εαυτό της σαν να μιλάει σε μια φίλη. Πωπω, πήγε αργά ξυπνημό δεν θάχω αύριο. Επιταχύνει το βήμα της στο δρόμο για το σπίτι. Αυτό που την κατέστρεψε είναι τα τραγούδια. Από παιδί τα πίστευε. Οτι της λέγανε το έδενε κόμπο. Ερχόταν το ένα, της έλεγε για ζευγάρια που ναι χρόνια μαζί. Ερχότανε το άλλο της έλεγε για δρόμους του Βερολίνου, ερχότανε το τρίτο της έλεγε για μεγάλες αγάπες που ναι λίγοι που ζούνε. Πίστεψε για μεγάλες τις ατελέσφορες. Την πάτησε. Τελικά ίσως και να μη φταίνε τα τραγούδια. Η ίσως όχι όλα. Διότι όπως είπε κι ο Λαζαράκος, ο Νταλάρας είπε και το «έχω ένα καφενέ», γιατί δεν παραδειγματίστηκες απ’ αυτό? Επαιρνε πάντα τα λάθος παραδείγματα.
Είχε κι αυτό το ελάττωμα της διάκρισης και του όλου. Από μικρή ήθελε
να είναι διακεκριμένη και να τα έχει όλα. Δεν θα της έφτανε ας πούμε
να ζούσε στην προεπαναστατική Γαλλία. Θα ήθελε να είναι μια μαντάμ
Πομπαντούρ. Να τάχει με τον Ντιντερό και στο σαλόνι της να γίνονται
φιλοσοφικές σουαρέ. Δεν της έφτανε ένας οποιοσδήποτε άλλος άνδρας.
Ηθελε έναν με μυαλό. Σπάνιο είδος…. Είναι κι αυτή η παλιογιορτή αύριο, σα σκουλήκι στο μήλο. Η αλήθεια είναι ότι και σε πολύ ευτυχισμένες και ζευγαρωμένες στιγμές, πάντα της φαινόταν σαχλή. Ομως όταν είσαι μόνη, ακόμα και τα σαχλά σου φαίνεται ότι είναι επίτηδες στημένα για να σου τη σπάσουν. Κατέβασε τα φερμουάρ των παπουτσιών της και άπλωσε τα πόδια της στον καναπέ. Πήρε να κλαίει, κι εκείνη τη νύχτα αποκοιμήθηκε με δακρυσμένα μάτια . Το πρωί ντύθηκε Μάτζικα ντε Σπελ και πήγε στη δουλειά της με μαύρα γυαλιά. Ούτε ένα μπουκέτο λουλούδια φέτος. Τίποτε. Και καλά εγώ δεν την πιστεύω την παλιογιορτή. Χάθηκε να την πιστεύει κανένας άλλος? Πάνω σ’ αυτή τη σκέψη της ήρθε και πήρε ένα χοντρό, κόκκινο χαρτόνι κι έγραψε πάνω με μαύρο μαρκαδόρο : αγαπάτε με. Το κρέμασε στο λαιμό της και βγήκε από το γραφείο. Πέταξε το κινητό της στο συντριβάνι της Ερμού. Εκείνο το Σάββατο, περπάτησε όλη τη μέρα. Είδε ζευγάρια να φιλιούνται. Είδε μπουκέτα ν’ αλλάζουν χέρια, είδε μάτια να αστράφτουν, είδε και μερικά μάτια να την κυττούν περίεργα. Και μερικά στόματα να ψιθυρίζουν. Είδε κι άστεγους με άστεγους σκύλους δεμένους με σχοινάκι αντί με λουρί. Είδε μάτια σκύλων θλιμμένα σαν τα δικά της και γεμάτα φωτεινά εστιατόρια καταστόλιστα με κόκκινα μπαλλόνια. Εσπασε το τακούνι της και πήρε ένα ταξί. Πήγε σπίτι με σκοπό να πεθάνει. Να ξαπλώσει στο κρεβάτι της και να πεθάνει. Ομως δεν πέθανε. Και η Κυριακή ξημέρωσε απατηλά ηλιόλουστη. Η ζωή συνεχίστηκε. Τίποτε δεν είχε αλλάξει. |
|
