Κώστας Π.  29 / 3 / 2005

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2005
Ωρα: 15:07
Με μια απαλή κίνηση ο μπακαλιάρος γλιστράει στο νερό. Φυσικά πάει 
κατευθείαν στον πάτο. Η νεκρική του ακαμψία τον εμποδίζει να 
εκτελέσει δύσκολες φιγούρες και παιχνιδιάρικους ελιγμούς στο νερό και 
το γεγονός ότι είναι και παστωμένος, απλά επιδεινώνει την κατάσταση. 
Παρ’ όλ’ αυτά τον τοποθετούμε πολύ προσεκτικά μαζί με τη λεκάνη του 
στην τραπεζαρία, δίπλα στη γυάλα με τα δυο μας χρυσόψαρα, το Βαγγέλη 
και τη Νταϊάνα. Η Λήδα έχει τη δική της λογική: «Ψαράκι δεν είναι κι 
αυτό; Θα κάνουνε παρέα!»


Λίγες ώρες νωρίτερα...
Ο βήχας της Λήδας και τα δέκατα που δεν πέφτουν από χθες το βράδυ, 
μας οδηγούν στον παιδίατρο, ο παιδίατρος στο ακτινολογικό, το 
ακτινολογικό στον παιδίατρο και ο παιδίατρος επιβεβαιώνει τις αρχικές 
ανησυχίες. Πνευμονία, σε αρχικό στάδιο ακόμη – ευτυχώς – δηλαδή προς 
το παρόν όχι νοσοκομείο, αλλά σπίτι, σπίτι, σπίτι.


Ωρα: 17:32
Τώρα θα ήμασταν στην Καβάλα. Το σχέδιο ήταν το εξής: φεύγουμε από 
Ξάνθη αμέσως μετά τη δουλειά σαν να μας κυνηγάει ο διάολος. 
Κοιμόμαστε Καβάλα και Παρασκευή πρωί φεύγουμε για Θεσσαλονίκη σαν να 
μας κυνηγάει ο διάολος κι όλο του το σόι μαζί. Στη Θεσσαλονίκη 
μένουμε μέχρι την Κυριακή οπότε και επιστρέφουμε από ‘κει που ‘ρθαμε. 
Τίποτα φοβερό, αλλά κάτι θα ήταν κι αυτό.
Ηταν όλα έτοιμα: καρότσια, βαλίτσες, καραμέλες, Λιλιπούπολη, βενζίνη 
φουλ, είχανε πέσει τα τηλέφωνα, μας περίμεναν κρεβάτια στρωμένα, 
φαγητά...
Δεν συνυπολογίσαμε όμως την οργή των θεών (αμαρτωλοί γαρ) κι έτσι, 
να ‘μαστε πάλι εδώ, στο καβούκι μας, η γνωστή παρέα: Εγώ, η Ανθή, η 
Λήδα με την πνευμονία της, ο αβάπτιστος με την ωτίτιδά του και τα δυο 
μας χρυσόψαρα ο Βαγγέλης και η Νταϊάνα.
Τώρα το σχέδιο αναπροσαρμόστηκε ως εξής: μένουμε εδώ που ήμαστε, 
μετράμε θερμοκρασία μην ανεβάσουμε κανένα 40άρι και δεν το πάρουμε 
χαμπάρι, ενημερώνουμε το γιατρό κάθε 12 ώρες, παίρνουμε αντιβίωση, 
και κοιταζόμαστε. Προλάβαμε κι ένα κομμάτι μπακαλιάρο την τελευταία 
στιγμή (Μαρίνο τον βαφτίσαμε), ψωμί δεν προλάβαμε, ζυμώσαμε όμως και 
περιμένουμε να φουσκώσει.


Ωρα: 18:43
Απογευματινό Μενού:
Αβάπτιστος: Τραχανά σιμιγδαλένιο, αντιβίωση, ξεβούλωμα μύτης. 
Λήδα: Μία φέτα ψωμί-βούτυρο-nutella κομμένη σε σχηματισμό «αστεράκι».
      Ενα πορτοκάλι κομμένο «βαρκούλες» έτσι ώστε στο τέλος να
      μείνουν τα «κρεβατάκια».
      Θερμόμετρο: 38.2, Depon
Ανθή: Καφέ ελληνικό πικρό (που όρεξη για γλύκες)
Κώστας: Το αυτό με την καλή μου
Βαγγέλης/Νταϊάνα: Ψαροτροφή
Μετά από απαίτηση της Λήδας ρίχνουμε λίγη ψαροτροφή και στον 
πεινασμένο Μαρίνο.


Ωρα: 21:05
Εγινε το ψωμί. Ανακάλυψα και κάτι μανιτάρια στο ψυγείο. Pleurotus. 
Και μία πιπεριά Φλωρίνης. Κρεμμύδια/σκόρδα/τζίντζερ υπάρχουν πάντα σ’ 
αυτό το σπίτι. Τα σοτάρω με ελάχιστο λάδι. Σβήνω με κονιάκ. Τρίβω 
μπόλικο πιπέρι, αλάτι. Ρίχνω από πάνω δύο-τρία κομματάκια βούτυρο να 
λιώσει και σερβίρω ζεστά. 
Η βραδιά κυλά χωρίς απρόοπτα. Η Λήδα έχει κολλήσει στη γυάλα με τα 
ψάρια και τους τραγουδάει το «ακούμπα-κούμπα-κούμπα-κούμπα τσέρο, 
είν’ ένας κατεργάρης καμπαλέρο...». Ο αβάπτιστος περιφέρεται στο 
σαλόνι μπουσουλώντας και γλύφοντας ό,τι βρίσκεται στο ύψος της 
γλώσσας του.
Βραδινό Μενού:
Αβάπτιστος: Γάλα, ξεβούλωμα μύτης.
Λήδα: Σούπα κρέας/πατάτες/καρότα/σέλινο.
      Θερμόμετρο: 38.00, Depon, Αντιβίωση.
Βαγγέλης/Νταϊάνα/Μαρίνος: Τίποτα.
Βάζουμε για ύπνο τα παιδιά αφού πρώτα καληνυχτίσουμε το Βαγγέλη, τη 
Νταϊάνα και φυσικά το Μαρίνο.
Αλλάζουμε το νερό του Μαρίνου ο οποίος δείχνει τα πρώτα σημάδια 
ανάκαμψης.


Παρασκευή 25 Μαρτίου 2005
Ωρα: 9:24
Σήμερα γιορτάζει ο Βαγγέλης. Μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα του 
αλλάζουμε νερό και του κάνουμε δώρο ένα μικρό κοράλλι που κουβάλησε ο 
παππούς κι η γιαγιά από το Μαυρίκιο. Μας ευχαριστεί μ’ ένα ρέψιμο και 
σπεύδει να ξαπλώσει μαζί με τη Νταϊάνα κάτω από το δώρο του.
Αλλάζουμε ξανά και το νερό του Μαρίνου.   


Ωρα: 12:24
Η ώρα του Μαρίνου. Εχουμε αποφασίσει να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τις 
οδηγίες του κυρίου Χρήστου (http://www.hungry.gr/getarticle.asp?
id=1060&coms=yes#comen) για το τηγάνισμα του Μαρίνου, και να τον 
συνοδέψουμε με σκορδαλιά από ψωμί και λίγα καρύδια. Για σαλάτα θα 
φάμε το Κατά Άσπα Τουρσί Λάχανο (ναι, αυτό με τα ρεβύθια)
(http://www.hungry.gr/getarticle.asp?id=1579&coms=yes#comen) γιατί 
φρέσκια δεν προλάβαμε να πάρουμε.
Πάω να πάρω τη λεκάνη με το ψάρι.
Στην τραπεζαρία με χτυπάει ένα κρύο αεράκι. Η Λήδα με την πνευμονία 
της στέκεται μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Δίπλα της στο 
τραπέζι η λεκάνη του Μαρίνου, χωρίς όμως Μαρίνο μέσα!
- Που είναι ο Μαρίνος Λήδα κορίτσι μου;
- Εφυγε Κώστα. (Ενα κακό συνήθειο να με λέει με τ’ όνομά μου αυτό το 
παιδί!)
- Εφυγε ο Μαρίνος Λήδα μου;
- Ναι Κώστα μου.
- Και που πήγε;
- Εκεί.
- Εκεί;
- Ναι.
- Πήδηξε;
- Οχι, πέταξε.
Ακουμπάω τα χείλια μου στο μέτωπο της και για πρώτη φορά στις 
τελευταίες 24 ώρες είναι δροσερή.
Εδώ να κάνω μια παρένθεση. Το διαμέρισμα όπου μένουμε βρίσκεται στον 
τέταρτο όροφο. Παρόλα αυτά προχθές το απόγευμα έξω από το δωμάτιο της 
Λήδας πέρασε μια καμπάνα μεγάλη σαν το σπίτι της γιαγιάς και την 
ξύπνησε. Μια άλλη φορά, πάνε κάτι μήνες, ένας γίγαντας καθόταν στο 
μπαλκόνι του δωματίου της και όταν εκείνη άνοιξε την μπαλκονόπορτα 
εκείνος της χαμογέλασε και της είπε επί λέξει: «Τι κάνεις, μικρή μου;»
Οπως καταλαβαίνετε λοιπόν δε μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός 
ότι ο Μαρίνος (ο νεκρός μπακαλιάρος του Ατλαντικού) βγήκε από τη 
λεκάνη, άνοιξε την μπαλκονόπορτα του σαλονιού, και αφού τη χαιρέτησε 
με μία υπόκλιση, πήδηξε από τον τέταρτο όροφο της οικοδομής και 
πέταξε με κατεύθυνση... εκεί, δηλαδή βορειοανατολικά της πόλης και 
συγκεκριμένα προς το ανατολικό τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης. 
Τουλάχιστον όχι περισσότερη από το ότι επιτέλους ο πυρετός έπεσε 
χωρίς ν’ ανέβει πάνω από 39.0 – 39.5 όριο το οποίο μας είχε θέσει ο 
γιατρός ως καμπανάκι για το αν θα καταλήγαμε στο νοσοκομείο ή όχι.
Ετσι παραβλέψαμε το γεγονός και συνεχίσαμε τις ζωές μας.


Ωρα: 13:57
Βράσαμε μακαρόνια, τα συνοδέψαμε με μια απλή σάλτσα ντομάτας, 
σκορδαλιά και λάχανο τουρσί. Η Λήδα ιδιαίτερα ευδιάθετη σήμερα, αφού 
σταμάτησε και ο βήχας, έφαγε όλο της το φαγητό και το μισό τουρσί.




Δευτέρα 28 Μαρτίου 2005
Ωρα: 23:16
Τρεις μέρες μετά την μυστηριώδη «απόδραση» του Μαρίνου, προσπαθώ να 
βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. «Το γράψιμο οργανώνει τη σκέψη». Ετσι 
δε λένε; Λοιπόν:
Εστω ότι ο νεκρός μπακαλιάρος αν και λιγότερος από μισός (έλειπαν 
κεφάλι, ουρά και το μισό σώμα), έστω λέμε, ζωντάνεψε. Εχω κάνει 
διατριβή σε παρόμοιας θεματολογίας ταινίες για ζόμπι και 
νεκροζώντανους και σας λέω ότι το ‘χω δει να συμβαίνει σε ανθρώπους! 
Γιατί όχι και σε μπακαλιάρους; Από ‘κει και πέρα αρχίζουν τα εύκολα: 
Ο νεκροζώντανος πηδάει έξω από το νερό και ανοίγει την μπαλκονόπορτα. 
Υποκλίνεται στη Λήδα (σημάδι ευγένειας και καλής ανατροφής καθώς κι 
ενός εν δυνάμει βασιλόφρονος(;) μπάκγκραουντ) και πηδάει.
Οι απορίες μου είναι οι εξής:
1. Γιατί πέταξε βορειοανατολικά και όχι βορειοδυτικά, απ’ όπου 
σύμφωνα με τις προδιαγραφές του κατάγεται; 
2. Ως νεκροζώντανος χωρίς κεφάλι, θα είναι και απέθαντος;
3. Δαγκώνει;
4. Θα γυρίσει του χρόνου;
5. Τι να το κάνω το κουρκούτι που μου ‘μεινε;
6. Να πάρω καινούργιο μπακαλιάρο ή να το αποφύγω;


...για να πω την αλήθεια δεν νιώθω να οργανώθηκα και πολύ. Καλύτερα 
να τ’ αφήσω…
Πάντως, προσοχή εσείς εκεί έξω... Ανάμεσά μας κυκλοφορεί ένας (ή 
μάλλον μισός) νεκροζώντανος παστός μπακαλιάρος που τον λένε Μαρίνο. 
Πιθανότατα έχει πνευμονία και είναι και απέθαντος. Επιπροσθέτως είναι 
ακέφαλος και πιθανότατα βασιλόφρων (αυτά πάνε μάλλον μαζί). Πετάει 
κιόλας.
Τιλτ!


Κώστας Π.