Θέμα: Φρέσκες και λαχταριστές πληροφορίες για Σίφνο
Από:
Juanita La Quejica
Αναφέρεται στο άρθρο: διακοπές στη σίφνο
Έχοντας αφήσει την όμορφη Σίφνο πίσω μας πριν λίγες ώρες, για
φέτος έχω να προτείνω τα εξής:
Αρτεμώνας:
Χρυσό. Εξαιρετικό τηγάνι, οι καλύτερα τηγανισμένοι
ρεβυθοκεφτέδες. Καλασούνα πίττα από Φολέγανδρο, με πολύ καλό
χειροποίητο φύλλο και ξυνομυζήθρα με σωταρισμένα κρεμμύδια στην
γέμιση. Πολύ καλοψημένα παϊδάκια. Όλα τα βραστά λαχανικά
αξιοπρεπέστατα και φρεσκότατα. Απέχει μόλις 10΄από το πάρκινγκ,
θέλει λίγο ψάξιμο για όποιον πάει πρώτη φορά. Ο Εράλδο, ο
νεαρός Αλβανός που δουλεύει εκεί γκαρσόνι, εκτός του ότι είναι
πολύ καλός μαθητής, πήρε και το βραβείο καλύτερης εξυπηρέτησης
για την φετινή μας επίσκεψη στη Σίφνο.
Μαργαρίτα: (απέναντι από τον πολύ πολύ τουριστικό πλέον
Μαγκανά) για άψογες τηγανιτές πατάτες και στραπατσάδα. Πράσινη
αυλή.
Κάστρο:
Λεωνίδας και μόνο Λεωνίδας και πάλι Λεωνίδας, στο έμπα του
Κάστρου αριστερά. Για μαγειρευτά της μαμάς και όχι μόνο. Να
δώσετε χαιρετίσματα από το ζευγάρι που τους επισκέπτεται 19
χρόνια. Θα χαρούν και μπορεί να σας κεράσουν κιτρολέμονο από
την παραγωγή τους.
Στο Κονάκι στην πλατεία που κάνουν στάση τα λεωφορεία στο
Κάστρο, τα καλύτερα γλυκά του νησιού. ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΛΕΜΟΝΟΠΙΤΤΑ με
σιφνέϊκο μπισκότο. Συμπαθητικό το cheese cake με φραγκόσυκο.
Πολύ καλός εσπρέσσο.
Στον Κάβο, το μπαράκι πάνω στα βράχια του "τρελλού" Κώστα, που
τελικά είναι απόφοιτος της Παντείου, "σώμα, ψυχή και αίμα
Κουβανός" όπως λέει, ντόπιος από το Κάστρο, για στιγμές
διαφορετικές. Μία από τις ωραιότερες Πανσελήνους της Ελλάδας
απολαμβάνει κανείς σε αυτό το σημείο. Μαγική. Με μουσικές
κουβανέζικες, μεξικάνικες, αργεντίνικα τάνγκος, όλοι
οι "πελάτες" είμαστε φίλοι και έτσι οι μουσικές εναλλάσσονται
και ανανεώνονται, κρύβοντας μαργαριτάρια. Φέτος, σαν ευχαριστώ
για τα cds που υποσχέθηκα να στείλω, μας χάρισε ένα κουβανέζικο
ρούμι σπέσιαλ, añejo reserva. Άνθρωπος και σημείο που
συνεχίζουν να εκπλήσσουν ακόμα και σήμερα! Τις τιμές στον νέο
τιμοκατάλογο τις αποφασίσαμε "το πουέμπλο", δηλαδή οι 3
ιταλίδες γκαρσόνες, ο ιταλός φίλος της μιας που ζωγράφισε τους
καταλόγους, ο καλός μου και εγώ, αφού προσπαθούσαμε να πείσουμε
επί μισή ώρα τον Κώστα ότι δεν μπορεί να χρεώνει 2 ευρώ τον
εσπρέσσο αλλά και τους σπέσιαλ καφέδες με την προσθήκη αλκοόλ.
Εκείνος διατεινόταν ότι δεν θέλει να γίνει καπιταλιστής, τελικά
υπερίσχυσε η πλειοψηφία και οι σπέσιαλ χρεώνονται 3 ευρώ, όταν
σε άλλα καφέ στον Πλατύ Γιαλό για παράδειγμα, κοστίζει 4 ευρώ
ένα μαυροζούμι της κακιάς ώρας.
Πλατύς Γιαλός:
Αν και αρκετοί φίλοι μας τρώνε στο Στέκι, εγώ νομίζω ότι
μαγειρεύουν με γράσσο αντί για λάδι και έτσι εκτός του ότι
μυρίζει άσχημα γύρω από το μαγαζί, χρειάζεσαι και γύρω στις 6-7
ώρες για να ηρεμήσει το στομάχι σου. Απαίσιοι κολοκυθοκεφτέδες,
μύριζαν ταγκισμένο και πολυχρησιμοποιημένο λάδι, εκτός του ότι
δεν είχαν και καμία ιδιαίτερα πετυχημένη συνταγή. Καλό το ιμάμ,
αλλά είπαμε... να έχεις ώρες ελεύθερες για να συνέλθεις.
Στην Ευφροσύνη, το καφέ-μπαρ στην πανσιόν του Γεροντόπουλου
(εκεί μπροστά βρίσκεται το καλύτερο σημείο για μπάνιο στον
Πλατύ Γυαλό, που φέτος είναι γεμάτος πέτρες), φάγαμε το
χειρότερο τοστ μέχρι τώρα, χειρότερο και από αυτό του στρατού
όπως σχολίασε ο καλός μου.
Στου Ψαρά το Κουτούκι (το αδερφάκι του Αποστόλη το Κουτούκι
στην Απολλωνία) έχουν οι ίδιοι βάρκα και ψαρεύουν, αλλά τις
μέρες που είμασταν εμείς δεν βοηθούσε ιδιαίτερα ο καιρός.
Γενικά πάντως, είναι από τους λίγους που έχουν φρέσκο ψάρι σε
λογικές -για τα δεδομένα της ούτως ή άλλως τσιμπημένης Σίφνου-
τιμές.
Στο La Playa συμπαθητική μπουγάτσα.
Στον Άνεμο άνετο χαλαρό κλίμα και ωραία μουσικούλα. Τα τηγανιτά
της ποικιλίας απροσδιορίστου γεύσης και προέλευσης, τα υπόλοιπα
όμως αρκετά αποδεκτά.
Λιμανάκι του Λαζάρου:
Στο τέρμα του Πλατύ Γιαλού, στρίβοντας αριστερά στον
τσιμεντένιο δρόμο, έχει γίνει από πέρισυ ένας καταπληκτικός
χώρος. Ο ιδιοκτήτης, αφού αποκαστάθηκε με νεαρά από την
Ανατολική Ευρώπη και απέκτησε απόγονο, αποφάσισε να μετατρέψει
το σκυλάδικο μπαρ της κακιάς κακίστης ώρας σε έναν πολύ όμορφο
χώρο όπου μπορεί κανείς να φάει, να κάνει μπάνιο σε ιδιωτική
παραλία-βράχια, να πιει το ποτό του και να συνομιλήσει με τις
στρουθοκαμήλους και τα άλλα πτηνά που κάνουν εκεί τις διακοπές
τους. Ομελέττα στρουθοκάμηλου δεν δοκιμάσαμε, πάντως το μαστέλο
ήταν πολύ καλό και στην μελιτζανοσαλάτα η νύφη είχε βάλει
κουκουνάρια, οπότε αυτό ήταν, δεν υπήρχε δεύτερη κουβέντα για
μένα, το ψηφίζω το λιμανάκι του Λαζάρου και με τα δύο χέρια.
Αγία Μαρίνα - Καμάρες
Ο Αργύρης έκρυβε απογοήτευση φέτος. Το ψιλιάστηκα όταν είδα
κατάλογο με ρόκα, λιαστές ντομάτες, αστακομακαρονάδα και λοιπές
γευστικές εμμονές των Νεοελλήνων, σε ένα νησί με τόσο έντονη
τοπική κουζίνα και αρώματα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με ψητά και
μαγειρευτά και θαλασσινά και λίγο από όλα, με τρόμαξε. Εκεί
κάποτε τρώγαμε το καλύτερο κοκορέτσι των Κυκλάδων,
Ρουμελιώτες "κρεατάδες" ήταν οι άνθρωποι, γι αυτό και τα ψητά
θαλασσινά τους ήταν τελικά κακοψημένα. Επειδή το μαγαζί είναι
προσεγμένο και με θέα όλο το λιμάνι, αξίζει να το επισκεφτεί
κανείς, αλλά να περιοριστεί σε μαγειρευτά και κρέατα και να
αφήσει τα θαλασσινά για ... πού άραγε;
Βαθύ:
Για μας η καλύτερη παραλία του νησιού, δεν έτυχε ποτέ να την
βρούμε σε κατάσταση βούρκου, εξαρτάται βέβαια και το σημείο που
κάνει κανείς μπάνιο, καθώς είναι αρκετά μεγάλη. Ανάμεσα στις
Ελιές (το πολυτελές συγκρότημα για rich and famous) του
Ευγενίδη -που το Speed Runner του κόντεψε να μας βγάλει ξινό το
όλο ταξίδι με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει φέτος- και τις
ξαπλώστρες-ομπρέλλες είναι το καλύτερο σημείο.
Το Τσικάλι, στην άκρη δεξιά του λιμανιού, μετά την εκκλησία του
Ταξιάρχη, μας απογοήτευσε ελαφρά φέτος.
Αντίθετα, ο Μανώλης, η πιο παλιά ταβέρνα της περιοχής, πάνω στη
θάλασσα, είχε εκπληκτικό μαστέλο στον χτιστό φούρνο, τους
καλύτερους από πλευράς αναλογίας σε ματζουράνα και δυόσμο
ρεβυθοκεφτέδες και πολύ φρέσκα πράσινα βραστά.
Χρυσοπηγή:
Το Αποκοφτό, η δεύτερη ταβέρνα όπως κατεβαίνουμε στην παραλία
και φέτος σταθερή αξία. Άλλη μια φορά το χανούμ (μελιτζάνα με
κρέας και κεφαλοτύρι και από πάνω κίτρινο τυρί και ντομάτα) μας
έκανε να παραμιλάμε.
Φασολού:
Η παραλία που κόβει αρκετά όταν το νησί τραντάζεται από τους
ανέμους.
Ζαμπέλης, δεν υπάρχει δηλαδή και τίποτα άλλο εκεί. Πολύ
εξυπηρετικοί οι σερβιτόροι, βάζει και ψησταριά, εξαιρετικά
μαυρομάτικα με σπανάκι, στην μελιτζανοσαλάτα βάζει κάππαρη και
κόκκινες πιπεριές.
Φάρος:
Το ταβερνάκι πάνω στα σκαλιά για ψάρι και μεζεδάκια θαλασσινά.
Πρέπει να είναι το Φάρος, όπως λέει η porchini.
Χερόνησος:
Το ταβερνάκι όπως φτάνουμε στην παραλία δεξιά. Μην πάτε σε
αυτόν που φαίνεται πιο γραφικός στην αριστερή πλευρά, αν και
έχει τράτα και πιάνει μόνος του τα ψάρια, έχει ξεφύγει τελείως
και έχει απίστευτα γελοίες τιμές!
Το φαγητό στα στενά της Απολλωνίας έχει αρκετά προβλήματα πλέον
και δυσανάλογες τιμές. Το mojito κοστίζει 9 ευρώ στα μπαράκια
της περιοχής.
Του Αποστόλη το Κουτούκι παραμένει μια συμπαθητική επιλογή.
Και βέβαια ο Ιταλός Φιλίπο του Mama Mia, που όταν πήραν το
πρωτάθλημα κέρασε εξαιρετικό sorbet λεμόνι, αν και έχει -ως
συνήθως- τσιμπημένες τιμές. Το αδερφάκι που διατηρεί η γυναίκα
του στον Πλατύ Γυαλό, δεν φτιάχνει φέτος τα χειροποίητα νιόκι
που μας έκαναν να ονειρευόμαστε το χειμώνα, αλλά εξακολουθεί να
σερβίρει καλή πανακόττα. Μια αηδία είναι ένα γλυκό που το
ονομάζουν κάτι του πάθους, με φρούτα του πάθους, βασικά όλο
ψωμί και μια μάπα κρέμα.
Μη φάτε κρύο πιάτο στον καινούργιο Ραμπαγά. Πολύ όμορφος χώρος,
φήμες λένε ότι κόστισε γύρω στις 400.000 ευρώ για να αγοραστεί
και να διαμορφωθεί το καφέ, η γκαλλερί Γεμιστή Κεφαλή και το
μαγαζί με ρούχα (πολυχώρος, με υπέροχη θέα), αλλά όταν γράφουμε
παξιμάδι σε 1 από τις 3 ποικιλίες που σερβίρουμε, δεν μπορεί να
βάζουμε κρουτόν της κακιάς ώρας. Ελιές τίγκα στο συντηρητικό
και το αλάτι ώστε να μην υπάρχει γεύση και αντί για μελιτζάνα
ρολό κάποιες πιπεριές τουρσί (;)... Το χύμα κρασί, πολύ καλό
αλλά σε ποσότητα θείας κοινωνίας και 3 ευρώ η γουλιά. Η Stella
Artois 6 ευρώ. Όταν λέω εγώ ότι οι διακοπές στο εξωτερικό είναι
τελικά πολύ φτηνότερες, δεν με πιστεύετε...
Ο Γρηγόρης, που έχει κεντρικό εργαστήριο στον Αρτεμώνα,
εξακολουθεί να φτιάχνει άπαιχτα αμυγδαλωτά κατσαρόλας.
Η ξερή κάππαρη στο χασάπικο στα στενά της Απολλωνίας, 36 ευρώ
το κιλό φέτος.
Ο Λεμονής στον Πλατύ Γυαλό φτιάχνει γάστρες με καπάκι σε
διάφορα χρώματα με πηλό Σιφνέϊκο που αντέχει ιδιαίτερα σε
υψηλές θερμοκρασίες. 30 ευρώ μια τεράστια και 20 αυτή για 5-6
μερίδες. Σιφνέϊκο πηλό στα σκεύη του φούρνου εξακολουθούν να
χρησιμοποιούν εκτός του Λεμονή, ο Αποστολίδης, ο Λεμπέσης και ο
παλαβός παππούς στην Χερόνησο.
Το οδικό δίκτυο εξαιρετικό. Απίστευτος αριθμός παρκαρισμένων
αυτοκινήτων παντού (στα δημόσια πάρκινγκ, στους δρόμους, στα
βουνά και στους λόγγους) που δεν αντιστοιχούν με τον
περιορισμένο φέτος αριθμό των επισκεπτών. Σύμφωνα με
πληροφορίες ντόπιων, έχουν μπει και αυτοί στην λογική του
Νεοέλληνα που αγοράζει αυτοκίνητο με δόσεις, και έτσι κάθε
οικογένεια έχει αποκτήσει 2-3, με αποτέλεσμα να είναι ήδη
γεμάτοι οι χώροι στάθμευσης. Δεν θέλω να σκεφτώ τί θα γίνεται
τον Αύγουστο. Συμβουλή μου, όπου και να πάτε, ξεκινήστε νωρίς.
Είτε για μπάνιο το πρωί (φροντίστε να είστε στη θάλασσα στις
11:30 το αργότερο), είτε για βόλτα και φαγητό το απόγευμα (κατά
τις 8 υπάρχει ελπίδα να βρεθεί ένα κομματάκι γης να αφήσετε το
μοντέρνο γαϊδουράκι σας).
Γενική εντύπωση:
Η Σίφνος προσπαθεί να βρει μια νέα ταυτότητα, παλεύοντας με
τους ρεβυθοκεφτέδες και την καππαροσαλάτα (δοκιμάστε την όπου
την βρείτε, πρόκειται για ξερή κάππαρη με κρεμμύδια, προσωπικά
την λατρεύω σαν γεύση) εναντίον της ρόκας και της λιαστής
ντομάτας. Όχι μόνο σε επίπεδο φαγητού. Οι άνθρωποι γίνονται πιο
έμποροι, πιο επαγγελματίες, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα
κακό. Αναλόγως. Και σίγουρα, όσο πιο μακριά από τα πολύ
τουριστικά μέρη, τόσο πιο όμορφα θα νοιώσετε, θα βρεθείτε
ανάμεσα σε υπέροχους ανθρώπους που ζητούν και διψούν για
επικοινωνία, θα γευτείτε ιδιαίτερες νοστιμιές, θα περπατήσετε
σε πολύ γραφικά μονοπάτια, θα αναπνεύσετε τον αέρα ποτισμένο
από το θυμάρι και την κάππαρη, θα γεμίσει η ψυχή και τα μάτια
σας με εικόνες όμορφες και ... άει στο καλό! Δύσκολη η
επιστροφή στην Αθήνα τελικά!
| 
